ایات بیمه

قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمَنَ أَیًّا مَا تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى وَلَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِکَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَیْنَ ذَلِکَ سَبِیلًا ۱۱۰اسراء

بگو خدا را بخوانید یا رحمان را بخوانید هر کدام را بخوانید براى او نامهاى نیکوتر است و نمازت را به آواز بلند مخوان و بسیار آهسته اش مکن و میان این [و آن] راهى [میانه] جوى

وَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَدًا وَلَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی الْمُلْکِ وَلَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ وَکَبِّرْهُ تَکْبِیرًا ۱۱۱ اسراء

و بگو ستایش خدایى را که نه فرزندى گرفته و نه در جهاندارى شریکى دارد و نه خوار بوده که [نیاز به] دوستى داشته باشد و او را بسیار بزرگ شمار

شنیده بودم که دو آیه آخر سوره اسراء همه چیز و بیمه میکنه از هر خطری مثلا ماشینت و پارک میکنی بخونی یا از خونه میای بیرون خلاصه برای هر چیزی که میخوای حفظ بشه من اسمشو گذاشتم ایات بیمه

چند روز باقیمونده از سال 84 بود ما سفر نورزی مونو شروع کرده بودیم 27 اسفند نیمه شب بود یعنی در واقع نزدیک صبح که رسیدیم به دروازه قرآن شیراز حبیب که خیلی خسته بود و یکسره رانندگی کرده بود فقط از ماشین پیاده شده گفت همین جا جای امن و خوبیه میخوابیم

چون همه چادر زده بودن وسرباز هم داشت چادر که زدیم هر کی کیسه خوابشو برداشت رفت خوابید کیف پول تو مسافرت همیشه دست من بود من تو چادر میزاشتم زیر سرم و میخوابیدم

آماده شدیم بخوابیم که حبیب گفت شلوارم و تو ماشین جا گذاشتم یکی بر ه بیاره حالا همه مدارک تو جیب شلوارش بود به هر کدوم از ما که گفت برید بیارین چون هوا سرد بود تازه تو کیسه خواب گرممون شده بود هیچکس نرفت

سعیده گفت من تو ماشین یه امپی فور دارم که دو تا آیه براش میخونم و با خیال راحت خوابید دیگه بقیه به من مربوط نیست اینو که گفت همه تقریبا خوابشون رفته بود ....

صبح زود بر ا نماز بلند شدیم وقتی رفتیم تو ماشین وسیله برداریم هیچی تو ماشین نبود جز امپی فور سعیده خانم

آقا دزده همه ماشینو خالی کرده بود یعنی در واقع شلوار حبیب یعنی همه مدارک و

کاش ما هم مثل سعیده زحمت خوندن این دو آیه رو به خودمون میدادیم

باز خدارو شکر پولا زیر سرمن بود اگر نه باید قید سفرو میزدیم

اینو بگم با چه دردسری دوباره تونستیم مدارک و بگیریم بماند