به کجا چنین شتابان

إِنَّ الْإِنسَانَ خُلِقَ هَلُوعًا 19 معارج

که انسان مخلوقی طبعا سخت حریص و بیصبر است

انگار واژه صبر تو زندگی مون خیلی کم رنگ شده همه با عجله کار میکنیم همه کارها سرعتی شده حتی غذا درست کردن دیگه حوصله نداریم خورش جا بیفته حوصله نداریم به حرفای دیگران گوش کنیم حتی حوصله کنار هم نشستن و دردل کردن هم نداریم چقدر خدا تو قرآن سفارش کرده به صبر ولی انگار هر روز که دنیا پیشرفت میکنه انسان هم کم حوصله تر میشه ما باید با دعا از خدا طلب صبر کنیم

ربنا افرغ علینا صبرا

بشینیم پای دردل یه مادر بزرگ از عصر جدید

مادربزرگی تعریف میکرد:

نمک، سنگ بود. برنجِ چلو را ساعتى با نمکسنگ مىخواباندیم تا کمکم شورى بگیره، غذا را چند ساعتى روى شعلهى ملایم چراغ خوراکپزى مىنشاندیم تا جا بیفته، یخکرده و تکیده کنار علاءالدین و والور مىنشستیم تا جونمون آروم گرم بشه،

عکسِ یادگارىِ توى دوربین را هفتهاى، ماهى به انتظار مىنشستیم تا فیلم به آخر برسه و ظاهر بشه،

آهنگِ تازهى آوازهخوان را صبر مىکردیم تا از آب بگذره و کاست بشه و در پخشِ صوت بخونه، قلک داشتیم؛ با سکهها حرف مىزدیم تا حسابِ اندوخته دستمون بیاد، حلیم را باید «حلیم» مىبودیم تا جمعهى زمستانى فرا برسه و در کام مون بشینه، هر روز سر مىزدیم به پستخانه، به جست و جوىِ خط و خبرى عاشقانه، مگر که برسه، گوش مىخوابوندیم به انتظارِ زنگِ تلفنِ محبوب:

شبى، نیمهشبى، بامدادى، گاهى، بىگاهى؛ انتظار معنا داشت. دقایق «سرشار» بود، هر چیز یک صبورى مىخواست، تا پیش بیاد، تازمانش برسه. تا جا بیفته. تاقوام بیاد: غذا، خرید، تفریح، سفر، خاطره، دوستى، رابطه، عشق.

"صبر" مارا قدردان ساخته بود، حالا فهمیدی چرا این روزها کسی قدردان نیست